AK-47

Metalowa płyta zamykająca tył kolby, chroniąca drewno przed uszkodzeniami mechanicznymi. Lekko zakrzywiona, dopasowana do sylwetki ramienia. W środku kolby ukryta jest wnęka na czyścik i olej — dostęp przez odchyloną stopkę.

Tylna podpora broni opierana o ramię strzelca. W klasycznym AK-47 stała kolba z litego drewna brzozowego lub bukowego. Wersje AKS-47 i AKMS mają kolbę metalową składaną — pod spód lub na bok — dla kompaktowości.

Rękojeść pistoletowa za kabłąkiem spustu. W oryginalnym AK-47 z litego drewna, w nowszych wersjach z brązowego laminatu lub czarnego polimeru. Charakterystyczny kąt pochylenia ułatwia strzelanie z biodra bez unoszenia broni do oka.

Główna nitowana blaszana obudowa broni łącząca wszystkie podzespoły. Wytłoczona ze stalowej blachy grubości 1 mm. Zawiera prowadnice suwadła, gniazdo magazynka oraz osie kabłąka i mechanizmu spustowego.

Zdejmowany metalowy dekiel tłoczony z cienkiej blachy, chroniący mechanizm zamkowy przed kurzem i zanieczyszczeniami. Zatrzaskiwany zatrzaskiem z tyłu komory, zdejmuje się jednym ruchem ku górze i ku tyłowi.

Metalowy łuk chroniący język spustowy przed przypadkowym naciśnięciem. W niektórych zimowych wersjach AK-47 kabłąk można złożyć do przodu, umożliwiając strzelanie w bardzo grubych rękawicach ochronnych.

Element wywołujący strzał. Prosty i niezawodny mechanizm charakterystyczny dla rodziny Kałasznikowa — długi skok spustu zapewnia pewne działanie w ekstremalnych warunkach: mrózie, błocie i piasku.

Dźwignia blokująca magazynek w gnieździe komory zamkowej. Naciśnięcie go kciukiem przy jednoczesnym pociągnięciu magazynka ku dołowi i do przodu zwalnia go z blokady, umożliwiając szybką wymianę.

Duża stalowa dźwignia po prawej stronie komory zamkowej — celowo masywna, łatwa do obsługi w rękawicach. Górna pozycja: bezpiecznik (blokuje suwadło i osłania rowek ładowania). Środkowa: ogień automatyczny. Dolna: ogień pojedynczy.

Ruchomy podzespół łączący tłok gazowy z zamkiem. Gazowe cofnięcie suwadła obraca i wyciąga zamek z komory nabojowej, wyrzuca łuskę i napina kurek. Sprężyna powrotna pcha je do przodu, dosyłając nowy nabój.

Stalowa podstawa przynitowana do górnej powierzchni komory zamkowej, na której osadzone jest ramię szczerbiny. Stanowi punkt obrotu ramienia i zawiera sprężynkę ustalającą suwak na podziałce odległości.

Mały metalowy zatrzask przy tylnym końcu rury gazowej, przytrzymujący ją w obsadzie szczerbiny. Odchylenie go bocznym ruchem kciuka umożliwia wyjęcie rury gazowej bez użycia narzędzi, co jest konieczne przy rozkładaniu broni.

Płaska metalowa listwa z wygrawerowaną podziałką odległości od 100 do 800 metrów. Obraca się na osi obsady, unosząc lub opuszczając suwak ze szczeliną celowniczą. Na podziałce П oznacza strzelanie do 300 m w boju.

Metalowy element przesuwny wzdłuż ramienia szczerbiny z naciskiem sprężynki ustalającej. Zawiera szczelinę celowniczą szczerbiny. Ustawiany na odpowiednią podziałkę odległości przez naciśnięcie i przesunięcie wzdłuż ramienia.

Prostokątna szczelina celownicza w suwaku, służąca do ustawienia obrazu celowniczego. Strzelec centruje muszkę w szczerbinie i nakłada ją na cel. Prosty, szybki w obsłudze przyrząd celowniczy dla walki na otwartym terenie.

Metalowa rurka biegnąca od komory gazowej nad lufą do obsady szczerbiny, prowadząca gorące gazy prochowe napędzające suwadło. Górna nakładka z drewna lub polimeru izoluje termicznie i chroni dłoń strzelca.

Dolna nakładka pod lufą chroniąca chwytającą dłoń przed rozgrzaną lufą i komorą gazową. W klasycznym AK-47 wykonane z drewna brzozowego. Demontuje się po odchyleniu zatrzasku rury gazowej i wyjęciu rury.

Stalowa lufa kaliber 7,62×39 mm z czterogwintowym prawostronnym riflingiem, długość 415 mm. Chromowana wewnętrznie dla odporności na korozję i ścieranie. Trwale osadzona w komorze zamkowej przez gwint i zawleczkę.

Mały otwór wiercony ukośnie w ścianie lufy, ok. 247 mm od wylotu. Po wylocie pocisku poza otwór gazowy, część gazów prochowych wpływa przez kanał do komory gazowej i napędza tłok suwadła inicjując cykl przeładowania.

Stalowy blok osadzony na lufie nad kanałem skośnym, zbierający gazy prochowe i kierujący je do rury gazowej. Jednocześnie stanowi podstawę obsady muszki i w wersjach wojskowych zawiera bagnetnicę.

Stalowy blok przynitowany do przedniej części lufy, łączący lufę z komorą gazową i muszką. Zawiera gwintowane gniazdo muszki z nacięciami do regulacji. W wersjach wojskowych AK-47/AKM posiada bagnetnicę.

Regulowany w pionie słupek w gnieździe obsady muszki. Obrót muszki specjalnym kluczem (lub nabojnicą) przesuwa ją w górę lub w dół, zerując broń dla danej amunicji i odległości. Jedna działka korekty ≈ 2–3 cm na 100 m.

Nakrętka z nacięciami na wylocie lufy, zabezpieczająca i wykańczająca wylot. W oryginalnym AK-47 pełni rolę bazy dla tłumika płomienia lub granatnika nasadkowego. W wersji AKM zastąpiona skośnym hamulcem wylotowym.

Charakterystyczny zakrzywiony magazynek pudełkowy na 30 nabojów 7,62×39 mm. Zaokrąglony kształt wynika ze stożkowego przekroju naboi. Ścianki z blachy stalowej, sprężyna podająca z drutu. Masa pełnego: ok. 900 g.